mektubun başına adını yazmadım çünkü dayın emrah’a bilerek sormadım adını. en azından bu mektubu bitirene kadar. çünkü sen benim için, bizim için fil mizi junior’sın. yıllar sonra, belki de okumayı söker sökmez okuyabilmen için bu mektubu yazıyorum sana. nasıl güzel insanların içine, nasıl güzel bir aileye geldiğini benden dinle istedim. ha bu arada heyecandan kendimi tanıtmayı unuttum.. ben serkan amcan..;)

sen büyüyüp aklın ermeye başladığında kimbilir bizler nerelerde ya da ne hallerde olacağız bilmiyorum ama sana bu hikayenin nasıl başladığını ve senden öncesini anlatabilirim. şuan için elimden gelen bu..:) sen doğmadan 5 yıl önce sallanan bir sandalyede başlıyor hikayemiz… bu arada o kadar olmuş mu? yaşlanmışız… emrah dayın, ben ve emir amcan’la birlikte sessizce kuruluyor fil mizi. fil mizi’nin nerden geldiğini ve o fil’in çılgın maceralarını emrah dayı’nın sana uyumadan önce masal olarak anlatacağına eminim… o nedenle bu kısmı ona bırakıyorum. daha sonra ekip iyice oturduğunda zeynep ablan ve oktay abin de bize katıldı ve çok sıcak bir aile oluverdik. ikimizin de daha önceden çektiğimiz birer filmimiz vardı cebimizde. ekibi kurduktan sonra dayı’nın kısa filmi üzerinde çalışmaya başladık. izlediğinde eminim sen de çok seveceksin… bay önemsiz, hayatımızda önemli ve güzel yerlere sahip olan bir çok insanla tanışmamıza sebep oldu biliyor musun? o nedenle hiç de önemsiz değil bence… ama dayına söyleme aramızda kalsın

daha sonra benim ikinci kısa filmim için toplandı fil mizi… bir proje için toplanabiliyorduk yavrucum çünkü gerçekten herkes hobi olarak hayat mücadelesi veriyordu. iş dertleri, okul dertleri, geçim dertleri ve tüm bunların mücadelesinden arta kalan zamanlarda bir şeyler üretmek… anlayabiliyorsun di mi şimdiden? düşün bir de bunların üstüne gönül dertleri olduğunu… neyse o konuyu da şimdilik es geçip, erkek olduğun taktirde dışarı çıktığımız bir akşam konuşmak üzere erteliyorum..:)) şşşt bunu da annen duymasın..;) demem o ki güzelim; gerçekten çok ama çok zor bir iş ekip olabilmek. ve ben olabildiğimize inanıyorum. projeler çerçevesinde belli aralıklarla toplantı yapabilme ve görüşebilme olanağı bulduysak da, aradaki bağın kopmasına hiçbir zaman müsade etmeyen bir şeyler vardı her zaman… yine böyle bir toplantıyı bu sefer benim ikinci kısa filmim için gerçekleştiriyorduk. öyle zamanlarda bizi görmelisin, herkesin yüzünde bir gülümseme, karnında uçuşan kelebekler… kolumuzu kaldıramayacak kadar yorgun bile olsak o gülümsemeyi yüzümüze koyacak kadar halimiz oluyordu. belki de o gülümsemededir her şeyin sırrı. kim bilir? ben değil…

zamanla sana az önce bahsettiğim hayat mücadelesi nedeniyle ekibimizden ayrılanlar oldu.. şimdi neredeler neler yapıyorlar istersen şöye bir göz atalım? dayını sona bırakalım mı? ne dersin?

hani bir kaç paragraf önce oktay abinden bahsetmiştim hatırlıyor musun? işte oktay abinin şuan ne yaptığını gerçekten bilmiyoruz…:)) evet bu paragraf için kötü bir giriş oldu belki, yada tam ne olduğunu duymaya heveslenmişken yarım kaldı ama iyi olduğundan ve istediklerini yapmaya çalıştığından eminiz… çünkü onu son gördüğümüzde, buradan giderken de tüm umutlarını bir “çanta”‘ya doldurup öyle yola koyulmuştu.

bir de zeynep ablan vardı… o da sanırım bir süre sonra aradığının bu olmadığına karar vererek televizyon’la ilgili kendine bir yol çizdi. hayat zaten bir arayıştan ibaret çoğu zaman. arayış ve tercihler. üzgünüm ama bu durumun tadına bakman fazla sürmeyecek… o nedenle şuanın tadını çıkarmaya bak derim…:)

sıra emir amcanda… o, istanbul macerasına tam anlamıyla atılan ilk kişi oldu sanırım… oradaki her yerden farklı yaşam mücadelesinin ilk tadına bakan… hayalindeki oyunculuğu gerçekleştirmek için bir çok projede küçük de olsa rol kapma çalışmaları.. şuan bunu başarmış görünüyor ve bir çok dizi de yan rollerde göz kırpıyor bize. belkide sen büyüdüğünde çoktan baş rol olmuş olur ne dersin?

ve çağlar… o dayın mı yoksa amcan mı olur bak şuan ben de kestiremedim bunu. ama olsun sen onun her şeyi olacaksın önemli olan da bu değil mi? çağlar amcan ekibimizin ses ve ışığından sorumlu, imkansızlıklar içinde yoktan var ettiği fikirlerle hayat kurtarıcımız. sen hiç borudan steadycam ya da islenmiş camdan filtre gördün mü? göreceksin. ve çok seveceksin emin ol… çağlar amcan şuan sağlık sektöründe ama biz oraya gizli bir amaç için gittiğini düşünüyoruz. kısa bir süre içinde kullanılmayan sağlık malzemelerinden bir stüdyo kurduğunu duyduğunda sakın şaşırma olur mu?

gelelim bana…:) aslına bakarsan sana yukarıda anlattığım, kaba tabiriyle “mücadele”‘den çok farklı bir şey yok benim için de. ki hiç bir zaman farklı bir şey olmayacak aslında… ben de okulumu bitirdikten sonra yönetmenlik hayalimin peşine takıldım ve istanbul’a yerleştim… güzel şeyler oluyor benim için de. olacak. inanıyorum…

ve dayın… o şuan seni koklamaya bile kıyamıyor emin ol. uyurken izliyormuş seni usulca. kulağıma öyle geldi bilmiyorum..:) dayın içimizde roket hızına ulaşabilmiş tek insan bunu bilmelisin. iyi bir mühendis ama iyi bir yönetmen olacağına da inanıyorum. en azından bu benim ilerde onu görmek istediğim bir yer…

son olarak değineceğimiz kişi ise sevgili annen;

annen çok başarılı bir uçak mühendisi. ama buna eminim, bu güne kadar hiç bir şey onu bu kadar yükseltmemiş, bu kadar mutluluktan uçurtmamıştır… bizim için de öylesin ama onlar için ne kadar değerli olduğunu  anlatacak bir mektup yazamam üzgünüm… bunu anlatamam da zaten. sadece şunu bil; sen ailemize bir ışık olarak doğdun.. ışık oldun bize.. ve bir an önce büyü gözünü seveyim… ışıkçı lazım ekibe…;)

okumayı söktüğünde kendin okuman dileği ve sevgiyle…

serkan amcan

Emrah Özdemir röportajını içeren sayfaları sizinle buradan paylaşıyoruz. Derginin orjinal ve tam sürümünü indirmek isteyen takipçilerimiz Tenedos’un sitesinden dergiyi indirebilirler.

• Tenedos Kültür ve Sanat Dergisi

Sıcak yaklaşımı ile keyifli bir çekim geçirmemizi sağlayan ve aynı zamanda programın sunucusu olan İlke Albayrak’a ve değerli yorumlarıyla filmlerimize değer katan Sabah Gazetesi sinema eleştirmeni Haldun Armağan’a teşekkür ederiz. Programdan kareleri sizlerle paylaşıyoruz.